“”

Peggy and Konstadina, two Greek-American girls from Cleveland, Ohio
decided to spend their vacation exploring their parents’ home country of
Greece. They packed their things and flew across the globe to the
Greece’s capital, Athens. Cleveland’s suburbs of wider roads and open
yards differed greatly from the smaller, winding and more condensed
streets of Athens. The girls witnessed this first hand when they grabbed
the bikes they liked from the Bike Expert shop and pedaled through the
streets of Athens. This was clearly more difficult than they thought.

The narrow and bumpy roads were absolutely unbearable.

The girls later explained that in Cleveland and many parts of the
United States, the roads were built for various types of transportation
such as a bicycle. Is it that difficult for a city such as Athens to
assemble streets that are more accessible for bikers or pedestrians? It
is no hidden story that Greeks are becoming more interested in
bicycling. It would be a shame to ignore this issue. Greece, a country
of natural beauty and a designation for tourism, should address this
evident issue. These roads make up the city of Athens and fixing them
while in this horrendous condition is the only way to solve the problem.

“”

Η Πέγκυ και η Κωνσταντίνα αποφάσισαν να περάσουν τις καλοκαιρινές
τους διακοπές στην Ελλάδα. Άφησαν λοιπόν πίσω τους την Αμερική και την
πόλη του Clenveland στο Ohio και επισκέφτηκαν την πρωτεύουσα.
Συνηθισμένες από το ευρύχωρο Cleveland με τους άνετους δρόμους και τα
μεγάλα πάρκα περίμεναν ότι στην πόλη μας θα έβρισκαν μία ανάλογη εικόνα.
Δυστυχώς γρήγορα διαπίστωσαν πως η Αθήνα δεν προσφέρεται για άνετη
διαμονή και μετακίνηση… Έτσι αφού απέκλεισαν το αυτοκίνητο ως μέσο
μεταφοράς αποφάσισαν να δοκιμάσουν τη λύση του ποδηλάτου.

Επέλεξαν
τα ποδήλατα της προτίμησής τους στο κατάστημα Bike Expert και
ετοιμάστηκαν για μία βόλτα στα προάστια. Ακόμη όμως και μακριά από τους
πολυσύχναστους κεντρικούς δρόμους τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Η
έλλειψη ποδηλατοδρόμων και οδικής συμπεριφοράς έκανε την βόλτα μάλλον
μαρτύριο για τα δύο κορίτσια. Είναι λοιπόν στην πραγματικότητα τόσο
δύσκολο να φτιάξουμε τις κατάλληλες υποδομές για τους ποδηλάτες; Σίγουρα
ως πόλη απέχουμε πολύ από την νοοτροπία της αμερικάνικης μεγαλούπολης
αλλά πλέον η ελληνική ποδηλατική κοινότητα έχει πολλούς υποστηρικτές.
Επιπλέον, ως τουριστικός προορισμός οφείλουμε να παρέχουμε κάθε
διευκόλυνση στους επισκέπτες μας. Η αγορά ποδηλάτου στην Ελλάδα έχει ήδη
αναπτυχθεί και δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις αντίστοιχες του
εξωτερικού. Δεν είναι λοιπόν κρίμα να μένουμε πίσω λόγω έλλειψης υποδομών;

Το πώς μπορεί κανείς να
καταφέρει να «ξεκαρφώσει» τους ανθρώπους από το αυτοκίνητο και να τους
τοποθετήσει πάνω σε ένα ποδήλατο -μια εναλλακτική και ευεργετική μορφή
μετακίνησης- έχει εδώ και πολύ καιρό απασχολήσει τους περισσότερους
περιβαλλοντικά ανήσυχους πολεοδόμους ανά τον κόσμο.

Αν και οι ποδηλατοδρόμοι και το σύνθημα «πράσινη μετακίνηση» έχει
αυξήσει τον αριθμό των ατόμων που χρησιμοποιούν το ποδήλατο, εντούτοις
με βάση διάφορες παγκόσμιες μελέτες το ποσοστό των ατόμων που
μετακινούνται με αυτό το μέσο είναι μικρότερο του 2% στο σύνολο του
πληθυσμού.

Στις ΗΠΑ μια αναδυόμενη έρευνα υποστηρίζει ότι η απάντηση στην
ερώτηση «πως θα μπορούσε να αυξηθεί η χρήση του ποδηλάτου» μοιάζει κοινή
με την απάντηση στην ερώτηση «τι θέλουν οι γυναίκες».

Ειδικότερα, στις ΗΠΑ οι άνδρες ποδηλάτες είναι περισσότεροι από
τις γυναίκας σε αναλογία 2:1. Η αναλογία αυτή είναι πολύ διαφορετική
στις ευρωπαϊκές χώρες όπου οι γυναίκες ποδηλατούν όσο και οι άνδρες.
Στην Ολλανδία 27% των μετακινήσεων γίνεται με ποδήλατο και το 55% αυτών
γίνεται από γυναίκες. Στη Γερμανία 12% των μετακινήσεων γίνεται με το
ποδήλατο και οι γυναίκες καταλαμβάνουν το 49% αυτών των μετακινήσεων.

«Αν θέλετε να ξέρετε αν ένα αστικό περιβάλλον υποστηρίζει το
ποδήλατο, μπορείτε να ξεχάσετε τις διάφορες λεπτομέρειες περί υιοθέτησης
ή μη και να επικεντρωθείτε στον ρόλο που η γυναίκα έχει στην κοινωνία»
λέει ο Ζαν Γκαράρντ, λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Deakin της Μελβούρνης
στην Αυστραλία και συγγραφέας πολλών μελετών για την ποδηλασία και τις
διαφορές στο φύλο.

Ως εκ τούτου, οι γυναίκες θεωρούνται το είδος «δείκτης» για την
χρήση του ποδηλάτου σε μια πόλη ή χώρα για πολλούς λόγους. Κατ’ αρχάς
μελέτες από διάφορους κλάδους όπως της εγκληματολογίας και της ανατροφής
των παιδιών, έχουν δείξει ότι οι γυναίκες είναι πιο ακούσιες στον
κίνδυνο σε σχέση με τους άνδρες. Στον χώρο της ποδηλασίας, η αποστροφή
του κινδύνου μεταφράζεται σε αυξημένη ζήτηση ασφαλών υποδομών ως
προϋπόθεση για την χρήση ενός μέσου. Επίσης, οι γυναίκες έχουν αυξημένο
ρόλο στη φροντίδα των παιδιών και του νοικοκυριού, γεγονός που σημαίνει
ότι η χρήση του ποδηλάτου πρέπει να οργανωθεί γύρω από την εξυπηρέτηση
αυτών των συγκεκριμένων αναγκών.

«Παρά την ελπίδα μας ότι υπάρχει ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα, η
πραγματικότητα είναι άλλη» λέει ο Τζένιφερ Ντιλ ερευνητής σχεδιασμού
μεταφορών στο Portland State University και εξηγεί ότι όταν οριστούν οι
ανησυχίες των γυναικών ως προς την ασφάλεια και τη χρήση του ποδηλάτου,
τότε αυτό θα βοηθήσει σε μεγάλο βαθμό στην αύξηση του αριθμού των ατόμων
που χρησιμοποιούν το δίτροχο για τις μετακινήσεις τους.

Μέχρι στιγμής λίγες πόλεις έχουν αδράξει της πρόκλησης. Στις ΗΠΑ οι
περισσότερες υποδομές είναι ποδηλατοδρόμοι παράλληλα στα οδικά δίκτυα
πολλές φορές με εμπόδια και φραγμούς. Αλλά ακόμη και όταν πόλεις
κατασκευάζουν προστατευμένους ποδηλατοδρόμους εκτός πυκνής κυκλοφορίας
αυτοί είναι παράλληλοι σε πάρκα και κατά μήκος ποταμών αντί να οδηγούν
στο σούπερ μάρκετ, το σχολείο ή σε άλλα τέτοιου τύπου, καθημερινής
ανάγκης για τη γυναίκα, σημεία.

Οι ερευνητές καταλήγουν τελικά στο συμπέρασμα ότι η μικρή χρήση του
ποδηλάτου σε μια πόλη, όπως είναι και η Αθήνα άλλωστε, μπορεί να
αποδοθεί σε κοινωνικά αίτια. Εννοείται πως όσο πιο συντηρητική είναι μια
κοινωνία τόσο λιγότερες γυναίκες ποδηλάτισσες έχει. Όσο πιο ανατολικά
πηγαίνουμε στον κόσμο τόσο μειώνεται το ποσοστό γυναικών πάνω σε δίτροχο.

Η δημιουργία λοιπόν υποδομών με βάση τη δομή της ελληνικής
οικογένειας, τους ρόλους των δύο φύλων, τις καθημερινές τους ανάγκες και
εν ολίγης «αυτού που θέλουν οι γυναίκες», θα μπορούσε να δώσει μια άνευ
προηγουμένου ώθηση στο ποσοστό χρήσης του ποδηλάτου ως μέσω μετακίνησης
και εξυπηρέτησης στην πόλη μας.

Πηγή: The Scientific American Magazine